Tumi Ferrer

Í lokuðum vinahópum myndast gjarnan afskræmd kímni sem utanaðkomandi eiga erfitt með að átta sig á. Þannig geta viss orð falið í sér allt aðra merkingu, menn komast upp með óviðeigandi athugasemdir í nafni kaldhæðninnar og jafnvel spretta upp stuttir leikir með huldum reglum og óútskýrðum úrslitum.

Einn slíkur leikur er í gangi meðal vina minna á Kaffitári og er afar einfaldur. Að útskýra hann er hins vegar algjör hausverkur. Það er kannski betra að sýna þetta með dæmi:

Dæmi 1:

A: Siggi?

B: Já?

A: Gay

A vinnur

Dæmi 2:

A: Siggi?

B: Gay

B vinnur

Skiljið þið þetta? Í raun er þessi húmor vægast sagt einfaldur og aulalegur, en krefst þó nokkurar kænsku. A má ekki hljóma eins og hann sé í leiknum á meðan B þarf sífellt að vera viðbúinn því að vera í leiknum. 

—

Auk þess er hér annar leikur sem ég er hér með búinn að tapa í og þess vegna verð ég að opinbera það, því reglurnar neyða mig til að opinbera ósigurinn, en ég tapaði í leiknum vegna þess að ég hugsaði um hann. Og nú ert þú líka búin(n) að tapa.

Árið 2008 verður í mínum huga árið þegar tvö íslandsmeistaramót voru haldin í sömu grein: Kaffismökkun. Ég skrifaði eftirminnilega grein um þátttöku mína á Íslandsmeistaramóti 2008 í febrúar sl. þar sem ég lenti í fjórða sæti, vopnaður skeið og vatnsflösku en óheppilega skæddur. Um helgina sem leið fór fram Íslandsmeistaramót næsta árs og mætti ég galvaskur á hana, þó öllu betur undirbúinn (lesist „skæddur“).

Hér skrifar því stoltur Íslandsmeistari komandi árs í fagsmökkun á kaffi. Stei tjúnd for mor adventjörs in Köln next sömmer!

Atburðir síðustu daga hafa lagst á sálarlíf Íslendinga eins og mara. Ég hef að mestu orðið vitni að þessu bakvið afgreiðsluborðið. Fólk, sem áður kom á hverjum degi á kaffihús og fékk séð staðgóðan morgunmat og svakaflott kaffi og kannski smá meðþví, lætur sér í dag nægja venjulega uppáhellingu með ábót og ekkert meir. Kreppa kallar á kreppukaffi og kreppubjór og smurðar samlokur að heiman.

Dagblöðin eyða núorðið rúmri tíund af plássi í viðtöl við fjármálaspekinga, ráðherra, venjulegt fólk í fjárkröggum og ásýnd Íslands í dag séð frá umheiminum. Menn velta sér endalaust upp úr því hvað betur hefði mátt fara; endurskilgreina í sífellu atburðarásina sem olli því að krónan varð jafngild spilapeningum á borð við Lató og Mónópólí; átta sig enn betur á sannspárgildi manna forðum sem enginn hlustaði á og benda á að auðveld sé að vera vitur eftirá. Ofan á þetta allt saman heimta blaðamenn svör frá æðstu mönnum um hvaða lausnir séu í stöðunni. Einn tveir og Bingó! Enginn tími til að anda, bara að laga. Getiði ímyndað ykkur pressuna sem sett er á svo fáa áhrifamenn á slíku óvissutímabili?

Í kjölfarið gerist hið óumflýjanlega: Ráðherrar geta ekki svarað með fullri vissu, blaðamenn túlka sem svo að ekkert sé hægt að gera, eða a.m.k. afar takmarkað, og lýðurinn verður hræddur og fyllist þar af leiðandi vonleysi og samfélagið gæti endað í stöðnun. Útkoman er óþörf og lamandi ofsahræðsla þjóðar sem getur svo vel klórað sig upp úr þessu. Fjölmiðlar ættu að fá ærlega skömm í hattinn fyrir þessi vinnubrögð. Þeir haga sér eins og svona staða hafi aldrei komið áður fyrir, að sambærilegir atburðir blikni í samanburði við það sem yfirvofandi er nú og eru yfir höfuð fátt annað en dramatískar peningahórur, fyrstar með skúbbið. Skamm!

Það var vinsælt meðal dálkahöfunda að líkja kreppunni við timburmenn.  Í raun þarf voða fátt að segja annað, það er voða margt líkt með þessu tvennu. Að auki er Íslenska þjóðin miklu yngri og óreyndari en aðrar þjóðir í kring. Hún er ekki nema rétt komin á busaaldurinn, búin að fara á nokkur fyllerí og, eins og algengt er með svo ungt fólk, hefur það enn ekki fengið timburmennina daginn eftir. Í þau fáu skipti sem það gerist, líður svo langt á milli að unglingsþjóðin man ekki eftir öðru eins næst þegar þynnkan skellur yfir. Eldri þjóðirnar í kring – löngu komnar á miðjan aldur – stunda fylleríin eðlilega mun sjaldnar og þurfa ekki meira en hálft rauðvínsglas til að vera gjörsamlega ónýt daginn eftir.

Það má eflaust skynja út frá þessum hugleiðingum að ég er hvorki hræddur né yfir höfuð stressaður yfir þessari kreppu, ef svo má yfirhöfuð kalla. Ég er bara tvítugur; starfsaldurinn er rétt kominn á það stig að geta gengið, talað og pissa í kopp alveg sjálfur; ég skulda ekki neitt; ég bý ennþá hjá foreldrum mínum og hef góða ástæðu til að vera bjartsýnn varðandi stöðu mína innan fyrirtækisins sem ég vinn hjá. Með öðrum orðum: Kreppan böggar mig ekki sjitt!

Vissulega hef ég mikla samúð með þeim sem eru við það að hrynja núna eftir ærlegt fyllerí. Ég hefði alveg viljað taka þátt í þessu með þeim, þannig séð. Af allri yfirborðsvitneskju minni á hinum svarta fimmtudegi á millistríðsárunum þá snerti það mig dýpst hve margir viðskiptamenn glötuðu öllu og sáu ekkert annað í stöðunni en að svipta sig lífi. Ég vona innilega að enginn þurfi að upplifa svona lagað. Ég vona að ekki komi til þess að fólk missi alla von, því án hennar hefur það ekki löngun til að halda áfram. 

(ég er klökkur og klisjukenndur í senn, ég er farinn að meyrna)

Eitt sem ég fagna í kreppunni: Allt í einu hópast menn á barinn á krepputrúnó yfir kreppubjór með kreppubragði. Allir virðast vera á sama máli, þetta varðar alla og bindur alla og jafnar alla út. Allir eru vinir í kreppu og allir eru tilbúnir að hjálpa og hughreysta og upphefja hina alíslensku þettareddast-hugmyndafræði, sem ég hef aldrei séð jafnsterka og nú.

Látum okkur kreppuna að kenningu verða í þetta skiptið!

Þemað í vinnupartíinu var „Kvikmyndapersónur“.

Ég ætla ekki að afsaka fjarveru mína hér. Enda algjör óþarfi.

Ég sór að ég skyldi aldrei ánetjast öðru netsamfélagi eftir að ég sagði upp MySpace fyrir tveimur árum. Það var ekki nóg að ég skyldi segja mig úr því batteríi einu sinni, heldur þurfti ég að staðfesta afsögnina fjórum eða fimm sinnum, bæði inni á netinu og svo einu sinni gegnum rafpóstinn. Þessi svívirðing fékk mig endanlega til að leggja fæð á  allar síður sem allar eru runnar undan sama slorinu.

MySpace er vægast sagt fyrirlitlegt og dregur fram allt hið ljóta og skítlega eðli dusilmennskunnar og hefur í raun ekkert með raunverulegt líf að gera. Fólk leggur kapp við að safna vinum og setja athugasemdir hjá þeim öllum. Þannig hækka þeir einnig í vina- og athugasemdarfjölda og þar með í persónulegum og firrtum vinsældarstuðli.  Örlög MySpace var einnig hægt að sjá fyrir, en síðan er nú mettuð alls konar ruslpósti sem sendist milli vina, þeim óafvitandi. Þetta er blátt áfram sorglegt.

En ég lét loks undan og fékk mér Facebook.

Grýtið mig. Ég reikna með að þið getið meira að segja gert það í gegnum netið.

Grýtið mig.